Recensie – Ma Loute

on

Sinds een paar jaar maakt Bruno Dumont komedies. De 58-jarige Fransman bouwde zijn reputatie als sociaal-kritisch cineast op een fundament van rauwe, blue collar-drama’s, meestal geschoten in zijn geboortestreek Frans-Vlaanderen. Het kritisch gewaardeerde P’tit Quinquin (2014), zijn eerste komedie, oogstte terechte lof; met Ma Loute overspeelt Dumont echter zijn hand. De film vervalt in over-the-top flauwigheden.


KLASSENSTRIJD IN FRANS-VLAANDEREN

ma loute 2
Ma Loute (2016, Dumont)
  • Ma Loute [Slack Bay] | Bruno Dumont
  • 2016 | Frankrijk | komedie | 122 minuten
  • Cast: Brandon Lavieville, Fabrice Luchini, Juliette Binoche, Valeria Bruni Tedeschi, Raph, Thierry Lavieville, Jean-Luc Vincent, Didier Despres, e.a.

Met een beetje slapstick op z’n tijd is niks mis. Grote humoristen als Chaplin, Abbott & Costello en Peter Sellers waren er keien in. Het is een onterecht laaggewaardeerde vorm van acrobatische humor. De kracht zit hem echter in de balans. In Ma Loute hebben we het na de zoveelste valpartij van de obese politie-rechercheur Machin  wel gezien. Dikke mensen zijn dik en als ze vallen ziet dat er gek uit. Hilarisch hoor. In het rariteitenkabinet van Dumont is Machin overigens niet de enige die vaak onderuit gaat. En al snel gaat dat ontzettend vervelen.

Dat is jammer, want Dumont heeft genoeg goed materiaal in handen om van Ma Loute een plezante ervaring te maken. Soms is de film een scherpe satire, spottend met de aristocratie en de elite, opkomend voor de hardwerkende man. De elite in deze film is de familie Van Peteghem, uitkijkend vanuit hun vakantievilla over de Slack Baai, waar rivier en zee samenkomen. In de baai probeert de familie Brufort de eindjes aan elkaar te knopen: ze vissen, verzamelen oesters, varen toeristen per pont over van oever tot oever en.. vermoorden er af en toe een paar om ze vervolgens met het hele gezin op te eten. De verdwijningen blijven niet onopgemerkt en dit leidt tot een onderzoek door de eerder genoemde Machin en zijn niet al te snuggere assistent. Naast absurdistisch murder-mystery is Ma Loute bovenal een coming-of-age liefdesverhaal. Titelpersonage Ma Loute Bruford, zoon van de vissersfamilie, en de androgyne Billie, telg van de Van Peteghems, worden verliefd. Denk Romeo en Juliet, denk Moonrise Kingdom (2012, Anderson), maar dan een stukje vreemder.

Wanneer Dumont de tegenstellingen tussen de klassen benadrukt is deze film op zijn best: de pretentieuze Van Peteghems zien schilderachtige schoonheid in de ongerepte, grauwe Franse provincie, de Bruforts leven de dagelijkse keiharde realiteit van het gebied. De focus ligt niet genoeg op deze invalshoek, maar meer op de herhaling van grappen, die vaak niet raak zijn. De overacterende Juliette Binoche (ze is niet de enige, wel de irritantste) maakt het er allemaal niet beter op. De titels in Dumonts filmografie zijn altijd al hit or miss geweest. Ma Loute komt waarschijnlijk niet in de eerste categorie terecht.

2-5

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s