Recensie – La Tortue Rouge

on

Als eerste niet-Japanse regisseur gevraagd worden om een film te maken voor Studio Ghibli – Het is nogal wat en overkwam Michaël Dudok de Wit. Isao Takahata (legende) zag Dudok de Wits Oscarwinnende short Father and Daughter (2000) en besloot er een email tegenaan te gooien. Dudok de Wit had niet de ambitie om een lange animatiefilm te gaan maken, maar deed het toch. Gelukkig maar; La Tortue Rouge is een prachtfilm geworden.


BESTE VAN TWEE WERELDEN

Fusion x64 TIFF File
La Tortue Rouge (2016, Dudok de Wit)
  • La Tortue Rouge [The Red Turtle] | Michaël Dudok de Wit
  • 2016 | Frankrijk, Japan | animatie, drama | 80 minuten
  • Cast: n.v.t.

In La Tortue Rouge draait het om beeldtaal. Behoudens een enkele schreeuw uit blijdschap of boosheid of angst wordt er niet gesproken. We zien een naamloze protagonist aanspoelen op het strand van een onbewoond, tropisch eiland. Zijn pogingen het eiland te verlaten worden steeds gedwarsboomd door de inspanningen van een imposante rode schildpad. Het plot behoeft verder eigenlijk geen uitweiding. La Tortue Rouge is een contemplatieve meditatie, maar ook een ontmoeting tussen het beste van twee werelden; de sfeerzetting die tekenend was voor Dudok de Wits meesterlijke korte film Father and Daughter gecombineerd met de klassieke Ghibli-stijl.

Die typische Japanse stijl van animeren komt vooral tot uiting in de manier waarop de lokale fauna van het eiland wordt uitgebeeld. We zien de realiteit van de natuur in een vlieg die in het web van een spin belandt, een krab die een dode vis mee naar zijn holletje in het zand sleurt. Maar ook humor met diezelfde krabben die als een roedel schoothondjes achter de naamloze held aanlopen. Een held die overigens zo menselijk als ons allemaal is – op zijn best is hij een liefhebbende familieman; op zijn slechtst een gefrustreerde schildpaddenmoordenaar.

De kracht in het collectief van Ghibli ligt in de verschillen tussen de grote animators van de studio. Een film van Takahata is bepaald niet hetzelfde als een film van Hayao Miyazaki. Ook Dudok de Wit krijgt de ruimte om zijn eigen stempel te drukken. Ghibli is vooral een studio voor auteurs, en dat is het grote verschil met Disney. Opvallend aan de prent van Dudok de Wit zijn de vloeiende bewegingen van de personages, van de bomen en van de woeste zee. En dan de muziek, die is bombastisch en aanwezig, maar ook klein op momenten. La Torue Rouge is een film met de signatuur van Dudok de Wit en een kleine voetnoot van Ghibli. Elementen van Hemingway’s oude man, Melville’s witte walvis, Dinsey’s Ariël, Defoe’s Crusoe en Ghibli’s Totoro komen samen in een woordeloze poëtische ode aan de menselijk veerkracht, aan de liefde.

4-0

Bekijk hieronder Michaël Dudok de Wits wonderbaarlijk mooie korte film Father and Daughter (2000)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s