Themaweek – Nicolas Winding Refn

on

Halverwege de jaren negentig werd Nicolas Winding Refn de kroonprins van de Deense cinema genoemd. Een Scandinavische nazaat van Tarantino; of de Deense Scorsese; het frisse tegengeluid van een jonge filmmaker tussen dogma-adepten Lars von Trier en Thomas Vinterberg. Deze week komt met The Neon Demon de tiende film van NWR uit. Een betere reden om een week lang terug te kijken op zijn turbulente carrière is er niet. De eerste themaweek van Cinema Interruptus draait om Nicolas Winding Refn.


NWR1
Ryan Gosling en Nicolas Winding Refn op de set van Drive (2011)

Refn noemt zichzelf liever het spirituele kind van een surrealist als Alejandro Jodorowsky of een absurdist als Seijun Suzuki, beiden eigenzinnige cultfavorieten. Vanaf 1996 maakt Refn naam voor zichzelf met grauwe drama’s – Pusher (1996) en Bleeder (1999) – die zich afspelen in de onderste lagen van de Deense samenleving. Refn groeide echter op in New York, en dus is het niet meer dan logisch dat hij als jonge dertiger naar de VS trekt om zijn derde film te schieten. Daar gaat het fout; Fear X (2003) faalt keihard aan de box office en Refn zit plotseling diep in de rode cijfers na zijn eigen spaargeld in het project te hebben gestoken. Onder lichte dwang van een penibele situatie keer hij terug naar de basis en bouwt hij zijn debuut uit tot een trilogie.

Filmografie Nicolas Winding Refn (1970, Denemarken)

  • Pusher (1996)
  • Bleeder (1999)
  • Fear X (2003)
  • Pusher II (2004)
  • Pusher 3 (2005)
  • Bronson (2008)
  • Valhalla Rising (2009)
  • Drive (2011)
  • Only God Forgives (2013)
  • The Neon Demon (2016)

Na deze ontnuchterende wake-up call maakt Refn twee films in Engeland: Bronson (2008), een gefictionaliseerde biografie over het leven van crimineel Charles Bronson, en het gewelddadige, aardedonkere Valhalla Rising (2009). De films vormen de vingeroefeningen voor de verlate doorbraak van Refn als filmmaker bij een breder filmpubliek. Voor het indrukwekkende Drive (2011) mag hij in Cannes de prijs voor beste regisseur in ontvangst nemen. Het is de eerste samenwerking met zowel acteur Ryan Gosling als componist Cliff Martinez, die beiden voor volgende projecten terugkeren. Only God Forgives (2013) is minder toegankelijk maar net zo gestileerd als zijn voorganger. De film wordt vrij genadeloos afgemaakt door critici, maar gewaardeerd door de schare fans die Refn plotseling heeft. De ‘nieuwe’ Nicolas Winding Refn van dit decennium maakt hypergestileerde films met fel en opvallend kleurgebruik, hippe synthscores en veel geweld en symboliek. Ook zijn nieuwste, The Neon Demon – waarmee we deze themaweek  gaan afsluiten, past qua esthetiek in het rijtje.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s