Recensie – Café Society

on

Sinds 1982 maakte Woody Allen elk jaar op zijn minst één film. En ook daarvoor was de kleine man al ruim een decennium zeer actief. Het is een indrukwekkend wapenfeit, zeker gezien het gemiddelde niveau van zijn producties. Sommige pogingen slaagden wat beter dan anderen, maar uiteindelijk heeft elk van de 48 films die Allen regisseerde de zo kenmerkende schwung. Met Café Society grijpt hij niet voor het eerst terug naar een periode aan het begin van de twintigste eeuw; een in Amerikaanse popcultuurgeschiedenis gedrenkte herkenningstocht voor de sardonische romanticus.


LIEFDEVOLLE ODE AAN HET OUDE HOLLYWOOD

cafe-society2
Jesse Eisenberg en Corey Stoll in Café Society (2016, Allen) – header: Kristen Stewart en Jesse Eisenberg in Café Society (2016, Allen)
  • Café Society | Woody Allen
  • 2016 | VS | komedie, romantiek | 96 minuten
  • Cast: Jesse Eisenberg, Kristen Stewart, Steve Carell, Blake Lively, Jeannie Berlin, Parker Posey, Ken Stott, e.a.

Het is fijn om te zien dat de acteur Woody Allen eindelijk een waardig opvolger heeft gevonden. Jesse Eisenberg was al eerder te zien in een Allen-productie, To Rome with Love (2012) om precies te zijn, maar zijn personage verzoop toen in een rommelig scenario zonder doel. Dat is nu niet het geval, Eisenbergs Bobby Dorfman is dan wel een typische Joodse neuroot zoals Allen die graag neerzet, maar hij voegt er zijn eigen charme aan toe. Dat werkt verfrissend. De gehele cast is trouwens prima op dreef; de schromelijk ondergewaardeerde Kristen Stewart heeft niet het diepst uitgewerkte personage (Allen is beter in het schrijven van mannen- dan vrouwenrollen) maar ze haalt er het maximale uit. Steve Carell is helemaal op zijn plaats als Bobby’s oom, een machtig Hollywoodfiguur. Een schmierende klootzak, maar ook een romanticus pur sang. Allen zelf doet ook mee, zij het als voice-over.

Waar de hoofdpersonages de clichés behendig ontwijken, geldt dat niet voor andere aspecten van Café Society; de James Cagney-achtige gangsters met bolhoeden en klassieke auto’s, het gekibbel van Bobby’s joods-New Yorkse familie, de elitaire socialites uit Hollywood, en ga zo maar door. Uiteraard, de film is een ode aan die periode, elke verwijzing naar klassiek Hollywood – hoe karikaturaal ook – is expres. En de standaard elementen van een Allen-verhaal zitten erin, dat weet je. Maar toch, de wat overbodige zijplots en bijpersonages heb je na een tijdje wel gezien. Ze halen het tempo eruit. Wanneer de film zich weer op de hoofdlijn richt gaat het prima; de relatie tussen de geliefden voelt echt authentiek, en dat is vooral in een luchtige film van Allen een zeldzaamheid; hij heeft er een hand van een liefdesgeschiedenis in een komedie in trivialiteiten te doen verzanden. De chemie tussen Eisenberg en Stewart – die meer op haar plek blijkt dan eerdere Allen-muzen als Scarlett Johansson en Emma Stone – is echter uitstekend.

Café Society is zeker niet Allens beste, maar alsnog een fijne vingeroefening. Het sfeervolle camerawerk van de oude Italiaan Vittorio Storaro draagt daar zeker aan bij, net als de mooie kostuums en setdesign. Echt verrassen zal de tachtigjarige Allen ons echt niet meer. Maar een vlotte, licht-bijtende feel-good ode aan vervlogen Hollywoodtijden én de liefde, daar draait hij zijn hand niet voor om.

 

3-5

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s