Report – Previously Unreleased 2016 (2)

on

Elke zomer draait onder de naam Previously Unreleased een stoet aan films die tijdens het voorafgaande jaar lof en prijzen oogstten op internationale festivals, maar niet in de Nederlandse (reguliere) bioscopen te zien waren. In drie posts bespreek ik de films. Ditmaal Italiaanse tienerdilemma’s, een bizarre hommage aan de stille film en theologische filosofie uit Ierland.


PRETTIG ZOMER INTERMEZZO

pu_shortsk
Nicola Nocchi en Matteo Creatini in Short Skin (2014, Chiarini) – header: Brendan Gleeson in Calvary (2014, McDonagh)
  • Short Skin – I Dolori del Giovane Edo [Short Skin] | Duccio Chiarini
  • 2014 | Italië | drama, komedie | 86 minuten
  • Cast: Matteo Creatini, Francesca Agostini, Nicola Nocchi, Miriana Raschillà, Bianca Ceravolo, e.a.

Stel, je bent een knul van 17 jaar, de zomer staat voor de deur en de hormonen slaan op hol, en je lijdt aan fimosis – de vernauwing van de voorhuid waardoor je penis alleen nog bruikbaar is om te plassen. Dat is de situatie waar Edoardo (Matteo Creatini) in zit, een slungelige puber uit Pisa. Lijkt een klein probleem, dat is het ook aangezien een simpele operatie al uitkomst kan bieden, maar voor een tiener in een slaperig Italiaans kuststadje een dilemma van enorme proporties. Edoardo komt logischerwijs in enkele hachelijke situaties terecht, niet in de laatste plaats omdat zijn beste vriend heeft gezworen dat ze allebei hun maagdelijkheid gaan verliezen deze zomer. Deze Arturo (Nicola Nocchi) is als oversekste sidekick zonder moeite het leukste personage, helemaal omdat Edoardo zelf een beetje een sul is. Ondanks de pogingen van debuterend regisseur Duccio Chiarini om Short Skin existentieel gewicht te geven met de onbeantwoorde liefde van een naar Parijs vertrekkend buurmeisje en de huwelijkscrisis van Edoardo’s ouders, blijft het geheel wat dobberen aan de oppervlakte. De speelduur is prima, een kleine anderhalf uur kabbelt het voort. De voorhuidcrisis van Edoardo komt over als een gimmick, een kapstok om het drama aan op te hangen. Zodra Short Skin echt serieus wil gaan worden is het al te laat. Wat overblijft is een prettige zomerfilm, niets meer en niets minder.

3-0


LAK AAN DE REGELS

forbiddenroom
Maria de Medeiros in The Forbidden Room (2015, Johnson & Maddin)
  • The Forbidden Room | Evan Johnson & Guy Maddin
  • 2015 | Canada | horror, komedie | 130 minuten
  • Cast: Udo Kier, Mathieu Amalric, Geraldine Chaplin, Maria de Medeiros, Charlotte Rampling, Roy Dupuis, e.a.

Een oudere man met openhangende badjas vertelt op welke manier je het beste een bad kunt nemen; een onderzeeër staat op het punt te ontploffen vanwege een lading explosieve pudding terwijl de bemanning enkel nog luchtige pannenkoeken eet om zuurstof te sparen; een muzikaal intermezzo breekt los met een lied over derrières; iemand neemt de “Duits-Colombiaanse exprestrein” van Berlijn naar Bogotá; een Filipijns vampierachtig monster doet zijn intrede in de vorm van een zwarte banaan; over The Forbidden Room valt veel te zeggen – het is een film vol visuele pracht, unieke humor en ongekende originaliteit – maar over het plot gaan we het verder niet meer hebben.

‘Style over substance’ is voor de Canadese filmmaker Guy Maddin altijd al het mantra geweest, ook The Forbidden Room vormt daarop geen uitzondering. Het is een soort mozaïekfilm geworden, bestaande uit een serie verhaallijnen die door elkaar heen lopen maar zich wel in hetzelfde bizarre universum afspelen. Maddin heeft een enorme cast opgetrommeld, waarbij enkele zeer bekende acteurs (Charlotte Rampling bijvoorbeeld) slechts een kleine rol hebben. Dit ambivalente horrorsprookje zal voor tweedeling zorgen; het is een echte love/hate film die alleen genietbaar is voor de kijker die zich openstelt voor een film zonder grenzen die de fantasiespieren kietelt. Wie dat kan zal hier veel plezier aan beleven.

Het manco van The Forbidden Room zit in de speelduur, die boven de twee uur ligt. Als een koortsdroom zonder einde gaat het maar door en met name in de derde akte (als sec bekeken enkele van de mooiste scènes te zien zijn) kan de aandacht verslappen. Met wat scherper knip- en plakwerk was deze film veel compacter geweest. Veel meer kritiek kun je echter niet hebben op deze liefdevolle hommage van Maddin aan de stomme film. Als geen ander is het een film die een relatie met de kijker aangaat, die veel vraagt maar uiteindelijk ook minstens zoveel teruggeeft. Er zit zo veel liefde in dit project. Regels worden schaamteloos genegeerd en dat maakt van The Forbidden Room een absoluut unieke film van grote schoonheid. Cult met een hoofdletter C.

3-5


RELI-TRAGEDIE MET DIEPDONKERE RANDEN

pu_calvary2
Brendan Gleeson in Calvary (2014, McDonagh)
  • Calvary | John Michael McDonagh
  • 2014 | Ierland, VK | drama | 102 minuten
  • Cast: Brendan Gleeson, Chris O’Dowd, Kelly Reilly, Aidan Gillen, Dylan Moran, Isaach De Bankolé, M. Emmet Walsh, Dombhnall Gleeson, e.a.

Voor priester James Lavelle (Brendand Gleeson) gaat het leven als moreel geweten en uithangbord van het katholieke geloof in een gehucht aan de West-Ierse kust de laatste tijd niet over rozen: zijn parochie dunt met de week uit, zijn volwassen dochter heeft zelfmoordneigingen en hij staat op het punt om vermoordt te worden door een voormalig altaarjongen die in zijn kinderjaren misbruikt is. Nee, Lavelle heeft niks met het misbruik te maken. Hij is zelfs de ideale geestelijke; liberaal, open, slim, humorvol en behulpzaam. Een prototype goede samaritaan, hoewel worstelend met zijn eigen demonen (alcoholmisbruik, als een echte Ier betaamd). De bedreiging komt als een mededeling tijdens confessie; over een week op het strand zal Lavalle dood worden geschoten. De priester weet wie de bedreiger is, wij – de kijkers – niet.

Het is een briljant moreel dilemma, een uitgangspunt dat door een onkundig regisseur finaal om zeep kan worden geholpen. John Michael McDonagh weet Calvary echter overtuigend op de rails te houden. Net als zijn broer Martin – regisseur van In Bruges (2008) en Seven Psychopaths (2012) – gaat McDonagh niet voor de makkelijke lach, maar richt hij zich op de donkerste tonen van het humorspectrum en overgiet hij de film met een licht-existentialistisch sausje. Geloof, mortaliteit en de innerlijke strijd tussen goed en kwaad zijn de hoofdthema’s in Calvary. Gleeson als Lavelle is een gelaagd personage, een complexe man die zijn eigen strijd voert. In een Ierland dat het laatste decennium in een collectieve geloofscrisis terecht is gekomen heeft hij het vertrouwen van zijn dorpsgenoten verloren. Hij is als de herder die zijn schapen kwijt is en het feit dat hij nooit aan de bel trekt over zijn doodsvonnis geeft aan dat hij die in opoffering gedoopte rol accepteert. De neerwaartse spiraal van Lavelle is moeilijk om gade te slaan, vooral omdat Calvary tegelijkertijd zo grappig is. De bijrollen barsten van de Ierse stereotyperingen, maar dat is eigenlijk helemaal niet erg; met name Chris O’Dowd en Aidan Gillen zijn fenomenale karakteracteurs die hun rollen met verve spelen. Calvary is een tragedie, bijna een parabel. De film zegt iets over hoe de Ieren klaar zijn met geloven, hoe de vertrouwensband tussen het land en de kerk is geknapt en nooit meer zo sterk als vroeger zal zijn. Priester James kan dan wel een sympathieke kerel zijn, ook hij is niet meer gewenst. Hij kan enkel een Franse toeriste, een buitenstaander, helpen door de laatste sacramenten aan haar stervende man toe te dienen. Voor de rest is het dorp klaar met hem en het Katholieke geloof. En laat het ze zelfs koud of hij zal sterven of niet. Het levert een prachtfilm van McDonagh op.

4-0

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s