Recensie – L’Avenir

on

Er is wat mij betreft niet zoveel mis met pretenties in de cinema. Vaak is het een makkelijk en bovendien niet te weerleggen (want: subjectief en onmeetbaar) argument om een film af te branden. Een pretentieuze filmmaker? Prima, als het briljante filmkunst van de bovenste plank oplevert zoals bij Terrence Malick. Pretentieuze personages? Mag ook, als de regisseur daarmee wil ridiculiseren zoals Woody Allen dat vaak doet. De Franse filmmaakster Mia Hansen-Løve maakt met L’Avenir echter de fout om haar über-pretentieuze personages bloedserieus te nemen. In plaats van een statement tegen het snobisme van de zure elite, lijkt ze het te vieren. Dat doet ze zonder diepgang en dat maakt van L’Avenir een vrij vervelende filmervaring.


VAT VOL PRETENTIES

lavenir2
Isabelle Huppert in L’Avenir (2016, Hansen-Løve) – header: Isabelle Huppert in L’Avenir (2016, Hansen-Løve)
  • L’Avenir [Things to Come] | Mia Hansen-Løve
  • 2016 | Frankrijk | drama | 100 minuten
  • Cast: Isabelle Huppert, Roman Kolinka, André Marcon, Édith Scob, Sarah Le Picard, Solal Forte, e.a.

Het mag geen verrassing heten dat L’Avenir bij zowel critici als de meer elitaire babyboomer goed aanslaat. De film grijpt terug naar de sentimenten van een lang vervlogen tijd; filosofiedocente Nathalie (Isabelle Huppert) is inmiddels geen radicaal meer, zoals ze zelf zegt. Ze heeft weinig sympathie voor de stakende studenten voor de deur van haar school en leeft een burgerlijk leven op stand. Samen met haar man, ook al zo een vastgeroeste voormalig idealist, heeft ze een zoon, een dochter, een fijn appartement in wereldstad Parijs en een huisje aan de kust om het alledaagse te ontvluchten. Tot alles instort en ze niks meer heeft. Behalve nieuw verworven vrijheid. Als een vrouw eenmaal de veertig gepasseerd is heeft ze niks meer te verliezen, is haar conclusie.

L’Avenir betekent zoveel als ‘de toekomst’ – een behoorlijk cynische titel voor een film over een vrouw die wordt verlaten door haar man, de gezondheid van haar extravagante moeder achteruit ziet gaan en moet strijden tegen de vercommercialisering van haar filosofievak. De enige die haar niet kan teleurstellen is Fabien, voormalig student en nu protegé. De zoon die Nathalie nooit had, zegt haar biologische zoon grappend. Maar ook met Fabien en de zijnen – een anarchistisch collectief, wonend op een kaasboerderij op het platteland – heeft Nathalie geen binding meer. Hij koketteert met Amerikaanse folkzangers uit de sixties en quote filosofen, maar verder dan wat namedropping komen hij en zijn intellectuele gezelschap niet.

Hansen-Løve weet L’Avenir nooit scherp te krijgen. Het is conservatieve cinema, verpakt als uitdagende arthouse. Geen interessante inzichten, scherpe dialoog of verrassende wendingen. Huppert is prima als altijd, maar ook haar personage is weer veel van hetzelfde; dan liever de rol van snedige powervrouw in Paul Verhoevens Elle, eerder dit jaar. Het zijn dan ook de scènes die alleen door haar worden gedragen – de tranen tijdens een emotionele breakdown in een stadsbus veranderen in een hysterische lachbui wanneer ze haar man met zijn nieuwe geliefde ziet lopen – die L’Avenir nog enigszins de moeite waard maken. Nathalie verzucht tevreden dat ze tenminste ‘een rijk en intellectueel leven heeft gehad’. Leuk voor haar verder, maar de kijker blijft met een vrij lege, nietszeggende film over die echt veel en veel beter had kunnen zijn.

2-0

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s