Report – Previously Unreleased 2016 (3)

Elke zomer draait onder de naam Previously Unreleased een stoet aan films die tijdens het voorafgaande jaar lof en prijzen oogstten op internationale festivals, maar niet in de Nederlandse (reguliere) bioscopen te zien waren. De zomer is voorbij; ik sluit af met een melancholieke sfeervertelling uit Uruguay, Roemeense schatzoekers en twee vreselijk irritante wijven uit…

Recensie – L’Avenir

Er is wat mij betreft niet zoveel mis met pretenties in de cinema. Vaak is het een makkelijk en bovendien niet te weerleggen (want: subjectief en onmeetbaar) argument om een film af te branden. Een pretentieuze filmmaker? Prima, als het briljante filmkunst van de bovenste plank oplevert zoals bij Terrence Malick. Pretentieuze personages? Mag ook,…

Report – Previously Unreleased 2016 (2)

Elke zomer draait onder de naam Previously Unreleased een stoet aan films die tijdens het voorafgaande jaar lof en prijzen oogstten op internationale festivals, maar niet in de Nederlandse (reguliere) bioscopen te zien waren. In drie posts bespreek ik de films. Ditmaal Italiaanse tienerdilemma’s, een bizarre hommage aan de stille film en theologische filosofie uit…

Recensie – Café Society

Sinds 1982 maakte Woody Allen elk jaar op zijn minst één film. En ook daarvoor was de kleine man al ruim een decennium zeer actief. Het is een indrukwekkend wapenfeit, zeker gezien het gemiddelde niveau van zijn producties. Sommige pogingen slaagden wat beter dan anderen, maar uiteindelijk heeft elk van de 48 films die Allen…

Report – Previously Unreleased 2016 (1)

Elke zomer draait onder de naam Previously Unreleased een stoet aan films die tijdens het voorafgaande jaar lof en prijzen oogstten op internationale festivals, maar niet in de Nederlandse (reguliere) bioscopen te zien waren. In drie posts bespreek ik elk van die titels hier tijdens de komende weken. Deze keer een sympathieke coming-of-age indie, een Roemeense…

Thema – NWR’s Bronson & Valhalla Rising

Met het financiële en kritische succes van Pusher II (2004) en Pusher 3 (2005) op zijn naam en de klim uit een dal van schulden en depressie, begint Nicolas Winding Refn aan zijn Britse cinematische avontuur. Om wat geld te verdienen regisseert hij eerst een aflevering van Agatha Christie’s Marple (2004-2013) – waar we verder geen…

Thema – NWR’s Bleeder & Fear X

Met het succes van Pusher (1996) op zijn naam en de verworven status van nieuwe cinemabelofte in Denemarken maakt Nicolas Winding Refn Bleeder (1999). Ook in deze film balanceren zijn personages op het dunne koord der moraal en het toelaatbare. Hierna trekt Refn naar de Verenigde Staten om Fear X (2003) te maken. Het zou een…

Thema – NWR’s Pusher-trilogie

Nicolas Winding Refns debuut Pusher (1996) betekende niet alleen de lancering van zijn eigen carrière; ook voor acteur Mads Mikkelsen (die uitgroeide tot Europa’s beste acteur) was het de grote doorbraak. Het plan hierna voor NWR? Amerika! Dat ging fout, en om uit de schulden te raken bouwde hij zijn deprimerende misdaaddebuut acht jaar later uit…

Themaweek – Nicolas Winding Refn

Halverwege de jaren negentig werd Nicolas Winding Refn de kroonprins van de Deense cinema genoemd. Een Scandinavische nazaat van Tarantino; of de Deense Scorsese; het frisse tegengeluid van een jonge filmmaker tussen dogma-adepten Lars von Trier en Thomas Vinterberg. Deze week komt met The Neon Demon de tiende film van NWR uit. Een betere reden om een…

Recensie – La Tortue Rouge

Als eerste niet-Japanse regisseur gevraagd worden om een film te maken voor Studio Ghibli – Het is nogal wat en overkwam Michaël Dudok de Wit. Isao Takahata (legende) zag Dudok de Wits Oscarwinnende short Father and Daughter (2000) en besloot er een email tegenaan te gooien. Dudok de Wit had niet de ambitie om een…

Retro – Yasujirô Ozu’s Noriko-trilogie

Deze zomer vertoont het EYE, net als vorig jaar, een aantal oude films van Yasujirô Ozu (1903-1963), de belangrijkste filmauteur die Japan ooit heeft voortgebracht. Hiernaast verschijnen enkele van Ozu’s films op dvd. Banshun (1949), Bakushû (1951) en Tôkyô Monogatari (1953) vormen samen de Noriko-trilogie. In dit artikel leg ik de thematische verbanden en verschillen tussen de films bloot…

Recensie – Ma Loute

Sinds een paar jaar maakt Bruno Dumont komedies. De 58-jarige Fransman bouwde zijn reputatie als sociaal-kritisch cineast op een fundament van rauwe, blue collar-drama’s, meestal geschoten in zijn geboortestreek Frans-Vlaanderen. Het kritisch gewaardeerde P’tit Quinquin (2014), zijn eerste komedie, oogstte terechte lof; met Ma Loute overspeelt Dumont echter zijn hand. De film vervalt in over-the-top…